ช่วงเวลาระหว่างบท

ระหว่างห้วงความคิด สมุดบันทึกของเธอเต็มไปด้วยภาพร่างคร่าวๆ และความคิดที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์จากการเดินเล่นตลอดช่วงเช้าอันยาวนาน ในตรอกเล็กๆ อันเงียบสงบ ห่างไกลจากเสียงจอแจของถนนสายหลัก เธอนั่งพักผ่อนเพื่อสูดหายใจอย่างเต็มปอดเป็นครั้งแรกของวัน ใช้สองมือกุมถ้วยกาแฟอุ่นๆ เธอแหงนมองตึกโทนสีพาสเทลแสนอบอุ่นที่โอบล้อมตรอกไว้ เธอไม่ได้วาดรูปอีกต่อไปแล้ว เธอเพียงแค่ซึมซับรายละเอียดรอบตัว: เสียงกระทบกันเบาๆ ของจานชามจากในครัว แสงแดดรำไรที่ทอดลงบนถนนหินกรวด และความเงียบสงบอันอ่อนโยนของยามเช้า ในห้วงเวลาแห่งการหยุดพักอันเรียบง่ายและไม่เร่งรีบนี้เอง ที่ความคิดสร้างสรรค์อันยอดเยี่ยมมักจะค้นพบหนทางกลับมาหาเธอเสมอ